Το απαραίτητο καλοσώρισμα

Καλώς ορίσατε στην σελίδα μας.Ενα blog από δύο καμένους σινεφίλ στο οποιό θα αναλύονται κριτικές από νέες και παλιές ταινίες, αφιερώματα και ότι άλλο αφορά τον ονειρικό κόσμο του σινεμά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως δεν είμαστε ειδικοί, απλώς δύο άτομα με απεριόριστη αγάπη για την έβδομη τέχνη. Στείλτε τις προτάσεις σας, τις κριτικές σας-καλές ή κακές(οι κακές τρώνε ban :P) και ότι άλλο θέλετε είτε στο blog είτε στο γκρούπ μας στο facebook!

Νίκος Δρίβας και Κωνσταντίνος Βουτσής.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Οι ταινίες που θα συμμετάσχουν στο Φεστιβάλ Καννών 2014


Κάθε χρόνο μετά τα Όσκαρ, ίσως το πιο αναμενόμενο σινεφιλικό γεγονός είναι το Φεστιβάλ Καννών, όπου πολλές ταινίες κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση και αρκετοί ηθοποιοί, τιμούν το συγκεκριμένο Φεστιβάλ. Στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 67ου Φεστιβάλ Καννών υπάρχουν πολλοί γνωστοί δημιουργοί, όπως οι Κεν Λόουτς, Μάικ Λι, Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, Ατόμ Εγκογιάν και τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ, ο οποίος θα συμμετάσχει με μια τρισδιάστατη ταινία στη διοργάνωση.
  • Sils Maria του Ολιβιέ Ασαγιάς
  • Deux Jours, Une Nuit των Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν
  • Kis Uykusu του Νουρί Μπιλτζέ Τσεϊλάν
  • Mommy του Ξαβιέ Ντολάν
  • The Captive του Ατόμ Εγκογιάν
  • The Search του Μισέλ Χαζαναβίσιους
  • Mr. Turner του Μάικ Λι
  • Futatsume No Mado της Ναόμι Καβάσε
  • Le Meraviglie της Αλις Ρορβάσερ
  • Relatos Salvajes του Ντάμιαν Σζίφρον
  • Λεβιάθαν του Αντρέι Ζβιαγκιντσεφ
Στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» που ανοίγει επίσημα με το «The Party Girl» από τη νέα γενιά του γαλλικού σινεμά, θα έχουμε και Ελληνική εκπροσώπηση από τον Πάνο Χ. Κούτρα, ενώ υπάρχει και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ράιαν Γκόσλινγκ στο «Lost River» και επίσης τη νέα ταινία της Ασια Αρτζέντο:
  • The Party Girl 
  • Jauja του Λισάντρο Αλόνσο
  • Blue Room του Ματιέ Αμαλρίκ
  • Incompresa της Ασια Αρτζέντο
  • Titlo του Κανού Μπέλ
  • Eleanor Rigby του Νεντ Μπένσον
  • Lost River του Ράιαν Γκόσλινγκ
  • Amour Fou της Τζέσικα Χάουσνερ
  • Charlie’s Country του Ρολφ Ντε Χέερ
  • Snow in Paradise του Αντριου Χουλμ
  • Dohee-Ya της Ζουλί Γιουνγκ
  • Xenia του Πάνου Χ. Κούτρα
  • Run του Φιλίπ Λακότ
  • Tourist του Ρούμπεν Οστλουντ
  • Hermosa Juventud του Χάιμε Ροσάλες
  • The Salt of the Earth των Βιμ Βέντερς και Χουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάντο
  • Fantasia του Γουανγκ Τσάο
  • Harcheck mi Headro του Κερέν Γιεντάγια

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

X-Men: Days of Future Past - Final Trailer


Η απόλυτη ομάδα των μεταλλαγμένων υπερηρώων έχει ξεκινήσει πόλεμο στην ταινία «X-Men: Ημέρες Ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος», για τη διάσωση των ειδών, σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους. Οι Χ-Men στέλνουν τον Wolverine πίσω στο παρελθόν για να αλλάξει ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός, που θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο για τον άνθρωπο και το είδος των μεταλλαγμένων. Οι αγαπημένοι "X-Men" θα ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί με τους νεότερους εαυτούς τους από την ταινία "X-Men: Η Πρώτη Γενιά", σε μια επική μάχη που πρέπει να αλλάξει το παρελθόν - για να σώσει το μέλλον μας.

Επειδή τα λόγια είναι περιττά απολαύστε το trailer χωρίς πολλά πολλά:


Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Dom Hemingway - Κριτική ταινίας


        Διάρκεια: 90'
        Πρωταγωνιστούν: Jude Law, Richard E. Grant, Demian Bichir, κ.α.

        ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2,5 / 5

        Ντομ. Ένας διαβόητος διαρρήκτης χρηματοκιβωτίων, ο οποίος βγήκε από τη φυλακή μετά από 12 χρόνια και τώρα έφτασε η ώρα να συλλέξει ότι του οφείλουν. Ο Ντομ είναι ένας περήφανος άνθρωπος, ο οποίος αυτοαποκαλείται πρίγκιπας. Επισκέπτεται την Ιταλία με σκοπό να πάρει τα χρήματα που του χρωστά το αφεντικό του, για τον οποίο είχε δεχτεί να πάει φυλακή και παράλληλα προσπαθεί να έρθει κοντά με την αποξενωμένη κόρη του.

        Το Dom Hemingway είναι το τυπικό δείγμα μεγάλης χαμένης ευκαιρίας. Αυτό διότι έχει φτιαχτεί έναν εξαιρετικό χαρακτήρα (φυσικά βασισμένο στην τρομερή ερμηνεία του Jude Law), αλλά η ταινία δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και την συνέπεια του ήρωα της. 

        H ταινία είναι καθαρά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα στα μέτρα του εκπληκτικού Jude Law. Πραγματικά αυτή η φράση μπορεί να έχει ειπωθεί πολλές φορές, αλλά το "δεν τον έχει ξαναδεί έτσι" αποκτά άλλο νόημα με την ερμηνεία του Βρετανού ηθοποιού. Παραδίδει εντυπωσιακά τον ρόλο του και είναι αψεγάδιαστος σε μια ερμηνεία που δεν τον έχουμε συνηθίσει. Μεταμορφωμένος, με περισσότερο, όγκο, κοιλιά, και φυσιογνωμικά αλλαγμένος, ο Λο δεν μένει απλά εκεί. 

         Παθιάζεται με τον ρόλο του και κάνει τον θεατή να ταυτιστεί με τον Hemingway σε σημείο που όλα τα υπόλοιπα να πηγαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Και όντως συμβαίνει αυτό, διότι όντως όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύουσας σημασίας, με το σενάριο και την σκηνοθεσία να είναι εντελώς υποτονικά και άνευρα. Η εξέλιξη της ταινίας είναι εντελώς προβλέψιμη και ποτέ δεν γίνεται το βήμα παραπάνω, έτσι ώστε η ταινία για κάποιο λόγο (πέραν του Λο) να γίνει αξιομνημόνευτη. 

        Πολλές από τις καλές στιγμές της ταινίας, έχουν "καεί" από το trailer, ενώ το σενάριο δείχνει χαοτικό ώρες ώρες με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να σώσει ότι μπορεί. Πολλά από τα κλισέ που φαντάζεστε, εμφανίζονται σε αυτή την όχι κακή ταινία καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα αντισυμβατικό χαρακτήρα, ναρκομανή, αλκοολικό και γενικότερα οξύθυμο, ο οποίος τυχαίνει να είναι και πατέρας, με ότι αυτό συνεπάγεται. 

        Για να μην είμαστε εντελώς άδικοι, η ταινία βλέπεται σχετικά ευχάριστα. Δεν είναι εκεί το θέμα, άλλωστε μιλάμε για ταινία 90 λεπτών. Εκεί που έγκειται το πρόβλημα της ταινίας είναι το γεγονός ότι σε αυτό το χρονικό διάστημα παρακολουθούμε ένα oneman show, αλλά δυστυχώς όχι κάτι παραπάνω. 

        Ο Dom Hemingway είναι διασκεδαστικός, κυνικός και απολαυστικός στο πρώτο της μέρος, στο δεύτερο όμως όλα έρχονται τούμπα και η ταινία γίνεται ανά σημεία βαρετή και άστοχη, σε σχέση με όσα υπόσχεται. Το μόνο που αναμφίβολα μένει από την ταινία είναι η απροσδόκητα και ευπρόσδεκτα διαφορετική παρουσία του πρωταγωνιστή της. 

Trailer - Gone Girl


Mε τον ανεβασμένο Ben Affleck και τον David Fintcher στην σκηνοθεσία, σίγουρα αναμένεται να είναι εκτός από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς και στις πιο καλύτερες. Ο σκηνοθέτης πολλών ατμοσφαιρικών θρίλερ έχει αναλάβει την σκηνοθεσία μιας ταινίας που τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η τελειομανία του Fintcher συνοψίζεται στο γεγονός ότι ζήτησε από τον Neil Patrick Harris και την Rozamund Pike σε μία έντονη σκηνή sex, ήθελε να είναι πολύ ρεαλιστική λέγοντάς τους στα γυρίσματα το τι ακριβώς θα πρέπει να κάνουν. Επίσης η ταινία θα έχει διαφορετικό φινάλε από το βιβλίο. 

Η υπόθεση περιλαμβάνει ένα ζευγάρι, τον Nick Dunne (Ben Affleck) και την γυναίκα του Amy (Rosamund Pike). Στην πέμπτη επέτειο του ευτυχισμένου γάμου τους, ο Nick αναφέρει στην αστυνομία την εξαφάνιση της Amy. Η υπόθεση δε θα αργήσει να πάρει μεγάλες διαστάσεις και να απασχολήσει πολύ τα μέσα ενημέρωσης, ενώ οι υποψίες πέφτουν στον ίδιο τον Nick, που αρνείται ότι έχει σκοτώσει την γυναίκα του.

Το trailer είναι σκοτεινό, υποβλητικά ατμοσφαιρικό και όπως πάντα με καλή μουσική:


Τα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας 2014


       Ολοκληρώθηκαν χτες το βράδυ η εκδήλωση βράβευσης των Ελληνικών ταινιών από την Ελληνική Ακαδημία κινηματογράφου, με αρκετούς σημαντικούς νικητές και μερικές εκπλήξεις. Τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας

    Οι Αισθηματίες – Μαρίνα Δανέζη, Νίκος Τριανταφυλλίδης
    Ο Εχθρός μου – Ελένη Κοσσυφίδου
    Μικρά Αγγλία – Κατερίνα Χελιώτη, Γιάννης Ιακωβίδης
    Miss Violence – Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος, Βασίλης Χρυσανθόπουλος, Αλέξανδρος Αβρανάς
    September – Πέννυ Παναγιωτοπούλου, Θανάσης Καραθάνος
    Wild Duck – Νίκος Φράγκος, Βένια Βέργου, Γιάννης Σακαρίδης


Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ντοκιμαντέρ 


Λάμπουν στο Σκοτάδι – Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Αμάντα Λιβανού 
Ο Μανάβης – Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος 
Μήδεια – Νίκος Γραμματικός, Βαγγέλης Μουρίκης, Ρένα Βουγιούκαλου 


Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους 

Ο Ελβις Είναι Νεκρός – Στέργιος Πάσχος 
Νικολέτα – Λίζα Κέντερμαν 
Προαύλιο – Ρηνιώ Δραγασάκη 
Travel Express – Νατάσα Ξύδη 
Washingtonia – Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη 

Βραβείο Σκηνοθεσίας 

Γιώργος Τσεμπερόπουλος (Ο Εχθρός μου) 
Αλέξανδρος Αβρανάς (Miss Violence) 
Πέννυ Παναγιωτοπούλου (September) 


Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη 

Ελίνα Ψύκου (Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά) 
Μαρία Ντούζα (Το Δέντρο και η Κούνια) 
Γιάννης Σακαρίδης (Wild Duck) 


Βραβείο Σεναρίου 

Ο Εχθρός μου (Γιάννης Τσίρος) 
Μικρά Αγγλία (Ιωάννα Καρυστιάνη) 
Miss Violence (Αλέξανδρος Αβρανάς, Κώστας Περούλης) 


Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου 

Χρήστος Στέργιογλου (Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά) 
Μανώλης Μαυροματάκης (Ο Εχθρός μου) 
Θέμης Πάνου (Miss Violence) 


Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου 

Πηνελόπη Τσιλίκα (Μικρά Αγγλία) 
Σοφία Κόκκαλη (Μικρά Αγγλία) 
Κόρα Καρβούνη (September) 


Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου 

Γιώργος Γάλλος (Ο Εχθρός μου) 
Χρήστος Καλαβρούζος (Μικρά Αγγλία) 
Νίκος Γεωργάκης (Να Κάθεσαι και να Κοιτάς) 


Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου 

Μιριάννα Καράνοβιτς (Το Δέντρο και η Κούνια) 
Ρένη Πιττακή (Miss Violence) 
Μαρία Σκουλά (September) 


Βραβείο Φωτογραφίας 

Μικρά Αγγλία (Σίμος Σαρκετζής) 
Miss Violence (Ολυμπία Μυτιληναίου) 
September (Γιώργος Μιχελής) 


Βραβείο Μοντάζ 

Ο Εχθρός μου (Γιώργος Μαυροψαρίδης) 
Μικρά Αγγλία (Τάκης Γιαννόπουλος) 
Miss Violence (Νίκος Χελιδονίδης) 


Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής 

Οι Αισθηματίες (Αλέξανδρος Βούλγαρης) 
Ο Εχθρός μου (Ακης Δαούτης) 
Μικρά Αγγλία (Κατερίνα Πολέμη) 


Βραβείο Σκηνογραφίας 

Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά (Πηνελόπη Βαλτή) 
Μικρά Αγγλία (Αντώνης Δαγκλίδης) 
Χειμώνας (Ελίζαμπεθ Σίουκ) 


Βραβείο Ενδυματολογίας 

Ο Εχθρός μου (Χριστίνα Χαντζαρίδου) 
Μικρά Αγγλία (Γιούλα Ζωιοπούλου) 
Miss Violence (Δέσποινα Χειμώνα) 


Βραβείο Ηχου 

Ο Εχθρός μου (Στέφανος Ευθυμίου, Τσε Πανουσόπουλος, Γιώργος Μικρογιαννάκης) 
Μικρά Αγγλία (Στέφανος Ευθυμίου, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Τάκης Γιαννόπουλος) 
September (Ντίνος Κίττου, Γιώργος Μικρογιαννάκης) 


Βραβείο Μακιγιάζ 

Ο Εχθρός μου (Δήμητρα Γιατράκου) 
Μικρά Αγγλία (Εύη Ζαφειροπούλου) 
Miss Violence (Ιωάννα Συμεωνίδη, Μαίρη Σταυρακάκη) 


Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας 

Από τη Γη στη Σελήνη (Αγγελος Σπάρταλης) 
Μικρά Αγγλία (Αντώνης Κοτζιάς, Αντώνης Νικολάου) 
Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος (Κωστής Αντωνίνης, Βαγγέλης Παπαευαγγελίου)


Βραβείο «Λουκία Ρικάκη» 2014 

Αθηνά εκ του Μηδενός – Φοίβος Κοντογιάννης 
Ο Βυζαντινός Καβάφης – Πάνος Κυπαρίσσης, Φάνης Δούσκος 
Η Γέννηση μιας Ιδέας – Χρήστος Ν. Καρακάσης 
Δημήτρης Παπαδούλης: Το Πολλαπλό Δώρο – Στέλλα Αλισάνογλου 
Θεσσαλονίκη μέσα από την Ποίηση – Γιώργος Κεραμιδιώτης 
Λάμπουν στο Σκοτάδι – Παναγιώτης Ευαγγελίδης 
Ο Μανάβης – Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος 
Μήδεια – Νίκος Γραμματικός 
Μποξέρ – Γιώργος Παντελεάκης 
Στο Λύκο – Aραν Χιουζ & Χριστίνα Κουτσοσπύρου 
Ταξίδι στη Χώρα των Λοκρών – Iρις Ζαχμανίδη 
Φωνές από το Υπόγειο – Γιάννης Χαριτίδης 
Χαραγμένες Ζωές – Σπύρος Τέσκος 
Roughcut – Ελιάνα Αμπραβανέλ

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Transcendence - Κριτική ταινίας


Διάρκεια: 120'
Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Rebeca Hall, Morgan Freeman, κ.α.      

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3 / 5

Η θεωρία της Τεχνολογικής Μοναδικότητας είναι το "άγιο δισκοπότηρο" των επιστημόνων στο χώρο της πληροφορικής και της τεχνολογίας. Η σύνδεση του υπολογιστή με τον ανθρώπινο εγκέφαλο και η συνεργασία ύλης και μηχανής. Σε αυτό το αντικείμενο εργάζονται η Evelyn Caster (Rebecca Hall) και ο σύζυγός της Will (Johnny Depp), όταν μια τρομοκρατική ομάδα ενάντια στην τεχνολογική πρόοδο καταφέρνει ένα καίριο πλήγμα. Η δολοφονία του Will θα σπρώξει την Evelyn να συνδέσει τον εγκέφαλό του με τον υπολογιστή χωρίς να μπορεί να ελέγξει πλήρως το αποτέλεσμα.

Tα hitech θρίλερ είναι πολύ της μόδας τον τελευταίο καιρό, όπως είναι λογικό. Αυτή τη φορά είναι η σειρά του Wally Pfister, ο οποίος είναι σταθερός συνεργάτης του Christopher Nolan (και βραβευμένος με Oscar Διεύθυνσης Φωτογραφίας για το Inception) και εδώ κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Επίσης σταθερά έχει την στήριξη του Nolan, ο οποίος έχει αναλάβει καθήκοντα διευθυντή παραγωγής στην ταινία.

Το Trancendence είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, αλλά καταλήγει όπως οι 8-9 στις 10 Αμερικάνικες ταινίες. Ενώ το πάει εξαιρετικά μέχρι ένα σημείο, στο φινάλε τα χαλάει με την προχειρότητα της. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα. Η σεναριακή ιδέα είναι εξαιρετική και το πρώτο μέρος την υλοποιεί όσο πιο άρτια γίνεται. Υπερβολές δεν υπάρχουν, ο ρυθμός είναι καλός, ενώ το ενδιαφέρον κρατιέται αμείωτο με την ένταση της ταινίας να κλιμακώνεται σιγά σιγά. Αναρωτιέται ο θεατής που να το πηγαίνει άραγε με βάση την εξέλιξη της πρώτης ώρας. 

Σκηνοθεσία, φωτογραφία, σενάριο και ηθοποιοί λειτουργούν άψογα λοιπόν για πάνω από μια ώρα (επιτέλους ο Depp σε μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία από την εκνευριστική μανιέρα που μας είχε συνηθίσει τον τελευταίο καιρό), ενώ ο Pfister δείχνει να τα πηγαίνει περίφημα. To Transendence ενώ έχει όλα τα φόντα να γίνει ένα επικό sci-fi θρίλερ, το οποίο θα έμενε στην ιστορία για την πρωτοτυπία της, αλλά δυο παράγοντες αποδεικνύονται ανασταλτικοί. 

Πρώτα απ' όλα εκεί που πρέπει να κορυφωθεί, δεν πείθει και τόσο. Το τελευταίο εικοσάλεπτο έχει κάνα-δυο "ξενέρωτες" ανατροπές, με την έννοια ότι είτε τις έχεις μυριστεί, είτε είναι από αυτές που δεν σε αφήνουν και με το στόμα ανοιχτό. Συν τοις άλλοις, περιμένεις κάτι λιγότερο συμβατικό και προβλέψιμο από μια ταινία που για μεγάλο διάστημα σε έχει "κρατήσει" για την καινοτομία της.

Είπαμε για τις σεναριακές αρετές της ταινίας, ωστόσο αυτό που απογοητεύει είναι οι σκηνές δράσης. Εντελώς άνευρες, προβλέψιμες και συν τοις άλλοις τα εφέ δεν είναι αντάξια της φήμης των συντελεστών, ειδικότερα όταν υπάρχει στην διεύθυνση παραγωγής το όνομα του Christopher Nolan. 

Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, αν και υπάρχουν πολύ καλοί ηθοποιοί που δεν αξιοποιούνται όσο θα έπρεπε (ειδικότερα ο εξαιρετικός Cillian Murphy ένας από τους καλύτερους και πιο υποτιμημένους καρατερίστες της γενιάς του). Oι κύριοι ρόλοι στέκονται στο ύψος τους, ενώ οι βοηθητικοί θα έπρεπε να έχουν επεξεργαστεί λίγο καλύτερα, χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι είναι και αρνητικοί.

Σε γενικές γραμμές, το Trancendence είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, που είναι αδύνατον να μην κινήσει το ενδιαφέρον σε όποιον θελήσει να την δει, ωστόσο όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, υπάρχουν θεματάκια που μπορούσαν να είχαν προσεχθεί και να μας είχαν δώσουν μια ταινία επιπέδου Inception για παράδειγμα. Σαν παραγωγή είναι άρτια και αξιοπρεπέστατη (εκτός μερικών σκηνών δράσης), αλλά σεναριακά ενώ είναι εξαιρετική η ιδέα η υλοποίηση της ήθελε το κάτι παραπάνω, έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει ένα "άλμα" σε σχέση με τις υπόλοιπες ταινίες του είδους. 

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

VIDEO: Τα εφέ που άλλαξαν την ιστορία του κινηματογράφου


      Στο εξαιρετικό παρακάτω βιντεάκι, μπορείτε να παρακολουθήσετε σκηνές από αμέτρητες ταινίες που κατάφεραν να αλλάξουν την ιστορία του κινηματογράφου, όσον αφορά την αισθητική του, με τα εφέ και την πρωτοποριακή τους τεχνολογία. Matrix, Lord of the Rings, 300, Inception και πολλές άλλες ταινίες σε ένα συλλεκτικό και εντυπωσιακό βιντεάκι, που πρέπει όλοι οι σινεφίλ να δουν. Απολαύστε το:



Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

VIDEO: Liam Neeson - Ο σκληρός του Χόλιγουντ


     O Liam Neeson τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί σε μεγάλο action star, πρωταγωνιστώντας σε ταινίες που δεν τον είχαμε συνηθίσει παλαιότερα. Taken 1-2, Unknown, The Grey, A-Team, Non Stop και πολλές άλλες περιπέτειες τον έχουν χαρακτηρίσει στα 60 χρόνια του (ναι τόσο είναι!) ως τον σκληρό του Χόλιγουντ. Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί ένα εξαιρετικό mash-up με σκηνές που πιστοποιούν αυτόν τον χαρακτηρισμό, από όλες του τις πρόσφατες -και μη- ταινίες:


Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

22 Jump Street - Red Band Trailer


To πρώτο Jump Street  ήταν μια απροσδόκητα ευχάριστη έκπληξη, διότι πολλοί περίμεναν μεγάλο φιάσκο, λόγω και της εντελώς διαφορετικής προσέγγισης σε σχέση με την σειρά. Δεν ήταν κάτι το φοβερό, αλλά μια αρκετά αστεία κωμωδία. Τώρα το δεύτερο ετοιμάζεται να βγεί στις αίθουσες σε λίγους μήνες (25 Σεπτεμβρίου στην χώρα μας) και έχουμε το πρώτο Red Band Trailer. Δείτε πιο κάτω την υπόθεση και το trailer της ταινίας:

Αφού επιτέλους βρήκαν το δρόμο τους μετά το σχολείο, οι αλλαγές για τους αστυνομικούς Schmidt (Jonah Hill) και Jenko (Channing Tatum) είναι εμφανείς όταν εργάζονται σε μυστική αποστολή σε ένα τοπικό κολέγιο. Όταν όμως ο Jenko συναντά την αδελφή ψυχή στην ομάδα ποδοσφαίρου και ο Schmidt διεισδύει στην μποέμ μεγάλη σκηνή της Τέχνης, τότε αρχίζουν να αμφισβητούν τη συνεργασία τους. Χωρίς να χαλάσουν τη φιλία, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν αν μπορούν να έχουν μια ώριμη σχέση. Εάν αυτοί οι δύο υπεραναπτυγμένοι έφηβοι μπορούν να ωριμάσουν από πρωτοετείς φοιτητών σε πραγματικούς άνδρες, το κολέγιο μπορεί να είναι το καλύτερο πράγμα που τους συνέβη ποτέ.


TV Series: Game of Thrones - Season 1-3


Διάρκεια κάθε επεισοδίου: 60'
Πρωταγωνιστούν: Peter Dinklage, Lina Headey, Emilia Clarke, κ.α.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2,5 / 5

Η ιστορία αρχίζει 298 χρόνια μετά την κατάκτηση της ηπείρου του Γουέστερος από τον Αίγκον τον Κατακτητή σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας. Όταν ο βαρύς χειμώνας έρχεται, μία σειρά από γεγονότα ανατρέπει την πολιτική κατάσταση και πυροδοτεί τον Πόλεμο των Επτά Βασιλέων. Το κυνήγι της εξουσίας, οι προδοσίες, οι δολοπλοκίες, τα πάθη, οι έρωτες, η μαγεία και η εκδίκηση παρασύρουν τους ήρωες στο πιο θανατηφόρο παιχνίδι από όλα: το Παιχνίδι του Στέμματος.

Πάντα στις κριτικές μου θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Δεν είμαι fan της σειράς, πρέπει να ομολογήσω από την αρχή. Δεν θα διαβάσετε διθυραμβικά κείμενα για το πόσο επική σειρά είναι το Game Of Thrones, ούτε μετράω τις μέρες αντίστροφα μέχρι την επόμενη σεζόν. Βέβαια, προσπάθησα να το παρακολουθήσω ολόκληρο, ώστε να έχω μια γενικότερη άποψη. Όπως έχω αναφέρει και σε άλλες κριτικές, πέρα από το ότι δεν έχω διαβάσει καθόλου τα βιβλία, θα κρίνω καθαρά σαν σειρά το Game of Thrones. Ως συνήθως spoilers ΔΕΝ πρόκειται να υπάρξουν. 

Πάμε λοιπόν να ξετυλίξουμε το κουβάρι (γιατί είναι το ίδιο χαοτικό) της πιο δημοφιλούς σειράς αυτή την εποχή. Καταρχήν αν δεν έχεις μπλοκάκι και στυλό είναι σίγουρο ότι θα χάσεις την μπάλα με τα ονόματα, σε σημείο που ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (ναι ξέρω άλλο ταινία, άλλο σειρά) να μοιάζει με το γλωσσάρι της πρώτης δημοτικού. Τέλος πάντων, τα ονόματά δεν είναι το μεγαλύτερο θέμα στο Game of Thrones. 

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει σε καμία μα καμία περίπτωση, ότι η σειρά είναι εντυπωσιακή και καλογυρισμένη. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, παθαίνεις πλάκα με τα σκηνικά, την φροντισμένη παραγωγή και γενικότερα το πόσα λεφτά έχουν "πέσει". Οπτικά μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια είναι σχεδόν αψεγάδιαστη και σίγουρα σε αυτό το κομμάτι δεν μπορεί κάποιος να της προσάψει κάτι. Αυτό όμως δεν αναιρεί όλα τα άλλα, ούτε δίνουν το δικαίωμα στους παραγωγούς, να έχουν το αλάθητο. 

Για μένα, το μεγαλύτερο θέμα με το Game of Thrones πέρα από το χαοτικό (και ανά στιγμές κουραστικό) σενάριο το οποίο ευθύνεται ξεκάθαρα στο βιβλίο είναι οι υπερβολικά αργοί ρυθμοί. Μάλιστα σε μερικά επεισόδια, όπως θα αναφερθεί και πιο κάτω, δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Η πρώτη σεζόν, είναι η αλήθεια, ξεκινάει με ενδιαφέρον και με τι πιο λογικό; Την παρουσίαση των χαρακτήρων, οικογενειών και τα λοιπά, ώστε να μπει ο θεατής λίγο στο κλίμα της σειράς. Μέχρι εδώ όλα ωραία και τα πρώτα επεισόδια έχουν ενδιαφέρον. Εκεί που "χαλάει" η δουλειά και στραβώνει το θέμα, είναι ότι όσο περνάνε τα επεισόδια η σειρά γίνεται όλο και πιο υποτονική και βαρετή. Πολύ μπλα μπλα -κάποιες φορές άσκοπο και αδιάφορο-, ελάχιστη δράση και σου πετάει 2-3 θανάτους κάποιων σημαντικών χαρακτήρων για να σε "ταρακουνήσει" (οι οποίοι όπως είναι λογικό συμπεριλαμβάνονται και στα βιβλία, οπότε θεμιτό). 

Η πρώτη σεζόν σε γενικές γραμμές, δεν είναι κάτι το φοβερό, αλλά ούτε και άσχημη, ενώ έχει μακράν το καλύτερο cliffhanger από τις 3 πρώτες. Η δεύτερη σεζόν ξεκινάει κάπως υποτονικά πάλι. Το πρόβλημα μου, δεν είναι οι πολλοί διάλογοι. Το λατρεύω αυτό το είδος τηλεόρασης ή σινεμά. Το πολύ το κυρ ελέησον, όμως που λένε. Το Game of Thrones διαφημίστηκε ως η πιο εντυπωσιακή παραγωγή των τελευταίων χρόνων. Δεκτό, αλλά από ουσία; Η δεύτερη σεζόν αρχίζει και από τα πρώτα επεισόδια η σειρά πέφτει κατακόρυφα, διότι από ένα σημείο και μετά δεν "τσουλάει" με τίποτα. Κουραστικοί διάλογοι καθαρά για να γεμίσουν τα επεισόδια, βαρετοί χαρακτήρες που ούτε καν τους μισούς δεν θυμάσαι στο τέλος της σεζόν και η πρώτη σοβαρή μάχη (όχι όπως αυτή μεταξύ 10-15 χωρικών, που είναι από τις πιο βαρετές σε όλη τη σειρά) έρχεται στο 8ο (!) επεισόδιο. Και πάλι όμως τα δυο τελευταία επεισόδια, κάπως λίγο σε προδιαθέτουν για κάτι καλύτερο στην τρίτη σεζόν και όχι για αυτό που θα επακολουθήσει.

Η τρίτη σεζόν (πάντα κατά την άποψη μου) είναι μακράν η χειρότερη της σειράς και αν δεν ήταν το περιβόητο ένατο επεισόδιο, ίσως να πέρναγε εντελώς στο ντούκου. Κάτι ήξεραν οι παραγωγοί. Ο ορισμός της "ότι να 'ναι" σεζόν. Κάτι αδιάφοροι χαρακτήρες (μιας και αρκετοί που μπορούσαν να δώσουν κάτι μας έχουν αποχαιρετήσει ήδη) περιφέρονται και εκστομίζουν πομπώδεις ατάκες, οι κομπάρσοι δίνουν και παίρνουν και έχουμε ξεχάσει πόσοι νέοι χαρακτήρες υπάρχουν και τι ρόλο έχει ο καθένας. Γενικά, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα. Δυστυχώς όμως, δεν είναι το ωραία μπερδεμένο που έχει την γοητεία του να εξερευνήσεις περισσότερο την σειρά, αλλά μου έδωσε την αίσθησης μια μίνι αρπαχτής και έλλειψης ιδεών. Πάλι η δράση (όχι μόνο οι μάχες) δεν είναι σε αφθονία και η σεζόν αυτή είναι μακράν η πιο φλύαρη από όλες. Την έσωσε στα μάτια των οπαδών της, το προτελευταίο επεισόδιο (για την ακρίβεια ένα 15λεπτο), στο οποίο γίνεται το σώσε και εξαφανίζονται αρκετοί χαρακτήρες της σειράς. Πέραν τούτου όμως, δεν υπάρχει κάτι το αξιομνημόνευτο, αντίθετα κυριάρχησε η αδιαφορία. 

Είναι λογικό αφού είδαν ότι έχει μεγάλη απήχηση, να θέλουν να το "τραβήξουν" και να το πάνε όπως στα βιβλία, ωστόσο δεν κάνουν κάτι για να "κερδίσουν" τους πιο ουδέτερους. Σε γενικές γραμμές, το Game of Thrones το θεωρώ υπερτιμημένο για την διαφήμιση που έχει πέσει. Ναι δεν αντιλέγω εξαιρετική παραγωγή, φροντισμένη, φαίνεται ότι έχουν ρίξει πολλά λεφτά και πολύ δουλειά, αλλά εκτός αυτού όπως έλεγε και μια ψυχή: "Πολύ κλο κλο και από αυγό τίποτα". Ειδικά τη τελευταία σεζόν την θεωρώ ήταν σκέτη απογοήτευση. Απλά δεν περίμενα να δω κάτι τόσο υποτονικό, φλύαρο και εντελώς ανιαρό ανά στιγμές. 

Εν κατακλείδι, η πρώτη βλέπεται, αλλά οι δυο επόμενες και ειδικότερα η τρίτη μου φάνηκαν κουραστικές. Από κει και πέρα, δεν περιμένω κάποιος να διαβάσει την κριτική και να αλλάξει άποψη ή να σταματήσει να το βλέπει, θα ήμουν τρελός αν το έκανα. Τρέφω μεγάλο σεβασμό στους fans κάθε σειράς είτε πρόκειται για Twilight, είτε Game of Thrones, είτε οτιδήποτε άλλο και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Κάθε γνώμη και ανταλλαγή απόψεων είναι ευπρόσδεκτη, οποιαδήποτε και αν είναι αυτή, αρκεί να είναι κόσμια.