Το απαραίτητο καλοσώρισμα

Καλώς ορίσατε στην σελίδα μας.Ενα blog από δύο καμένους σινεφίλ στο οποιό θα αναλύονται κριτικές από νέες και παλιές ταινίες, αφιερώματα και ότι άλλο αφορά τον ονειρικό κόσμο του σινεμά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως δεν είμαστε ειδικοί, απλώς δύο άτομα με απεριόριστη αγάπη για την έβδομη τέχνη. Στείλτε τις προτάσεις σας, τις κριτικές σας-καλές ή κακές(οι κακές τρώνε ban :P) και ότι άλλο θέλετε είτε στο blog είτε στο γκρούπ μας στο facebook!

Νίκος Δρίβας και Κωνσταντίνος Βουτσής.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Επίσημη σύνοψη για το Avengers: Age of Ultron


Σίγουρα, πρόκειται για ένα από τα πιο βαριά χαρτιά της κινηματογραφικής χρονιάς 2014-15 και σίγουρα το sequel των υπερεπιτυχημένων πρώτων Εκδικητών είναι μια από τις πολυαναμενόμενες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Σας έχουμε παρουσιάσει κατά καιρούς διάφορες φωτογραφίες που διαρρέουν για την ταινία, τώρα ήρθε η ώρα να μπαίνουμε σιγά σιγά στο ζουμί του blockbuster του 2015! 
Έχουμε την επίσημη σύνοψη της ταινίας, η οποία λέει τα εξής:

Marvel Studios παρουσιάζει το «Avengers: Age of Ultron», την επική συνέχεια στη μεγαλύτερη υπερηρωϊκή ταινία όλων των εποχών. Οταν ο Τόνι Σταρκ προσπαθεί να αναβιώσει ένα ειρηνευτικό πρόγραμμα που βρίσκεται σε αναστολή, τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά και οι πιο Δυνατοί Ηρωες της Γης, ανάμεσά τους ο Iron Man, ο Captain America, ο Thor, ο Hulk, η Μαύρη Χήρα και ο Hawkeye εμπλέκονται στη δυσκολότερη δοκιμασία, με διακύβευμα τη μοίρα του πλανήτη. Με την εμφάνιση του εκδικητικού Ultron, οι Avengers αναλαμβάνουν να σταματήσουν το εφιαλτικό του σχέδιο και, σύντομα, αβέβαιες συμμαχίες κι απρόσμενη δράση χαράζουν το δρόμο για μια επική και μοναδική παγκόσμια περιπέτεια. 

Η ταινία της Marvel, «Avengers: Age of Ultron», έχει ως πρωταγωνιστές τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, που επιστρέφει ως Iron Man, μαζί με τον Κρις Εβανς ως Captain America, τον Κρις Χέμσγουερθ ως Thor και τον Μαρκ Ράφαλο ως Hulk. Μαζί με τη Σκάρλετ Τζοχάνσον ως Μαύρη Χήρα και τον Τζέρεμι Ρένερ ως Hawkeye και με την επιπλέον υποστήριξη του Σάμιουελ Λ. Τζάκσον ως Νικ Φιούρι και την Κόμπι Σμάλντερς ως Πράκτορα Μαρία Χιλ, η ομάδα αναγκάζεται να ξαναενωθεί για να κατανικήσει τον Τζέιμς Σπέιντερ ως Ultron, έναν τρομακτικό κακό – προϊόν υψηλής τεχνολογίας – αποφασισμένο να αφανίσει την ανθρωπότητα. 

Στην πορεία, θα αντιμετωπίσουν δυο μυστηριώδεις και αδίστακτους νεοφερμένους ήρωες, τη Γουάντα Μαξίμοφ που υποδύεται η Ελίζαμπεθ Ολσεν και τον Πιέτρο Μαξίμοφ που υποδύεται ο Ααρον Τέιλορ-Τζόνσον και θα συναντήσουν έναν παλιό φίλο με νέα μορφή, όταν ο Πολ Μπέτανι ενσαρκώσει τον Vision. 

Σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τζος Γουίντον, το «Avengers: Age of Ultron», το σίκουελ του «Marvel’s The Avengers» του 2012, που έκανε πάνω από 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office, θα είναι έτοιμο για τις αίθουσες την Πρωτομαγιά του 2015."

Πως θα ήταν το τέλος του Star Wars χωρίς μουσική υπόκρουση


Πολλές φορές στις ταινίες, δεν δίνουμε και πολύ μεγάλη σημασία την μουσική υπόκρουση του φινάλε της ταινίας, καθότι ίσως θεωρούμε ότι η εικόνα παίζει τον πρωταρχικό ρόλο. Ωστόσο ο επικός συνδυασμός μουσικής και εικόνας είναι εκείνος που καταφέρνει να δώσει ένα ξεχωριστό φινάλε, σε ταινίες όπως το Star Wars για παράδειγμα. Βρήκαμε στο YouTube, πως θα ήταν το φινάλε της δημοφιλούς ταινίας αν δεν υπήρχε μουσική υπόκρουση και το αποτέλεσμα είναι κάτι ανάμεσα σε περίεργο, ξεκαρδιστικό και αμήχανο σε κάποιες στιγμές. Δείτε το εν λόγω βιντεάκι, όπως και το πρωτότυπο παρακάτω και κάντε τις συγκρίσεις.  



Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ:


Ο... κάπως διαφορετικός (Ιάπωνας Animatronic) Rocket Racoon


To Guardians of the Galaxy, έχει την τιμητική του εδώ και αρκετό διάστημα, μιας και εκτός από πολύ καλή ταινία, πρόκειται και για την πιο εμπορική ταινία του 2014. Ένας από τους πιο δημοφιλής ήρωες της ταινίας είναι ο cool Rocket Racoon, τον οποίο ερμήνευσε με αρκετό κέφι ο Bradley Cooper. Ψαχουλεύοντας το YouΤube, στα πλαίσια της προώθησης της ταινίας στην Ιαπωνία, βρήκαμε την εκδοχή του χαρακτήρα μέσα από τα μάτια των ανθρώπων της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου (πόσο μου αρέσει αυτή η κλισέ έκφραση). Δεν ξέρουμε, αν έχουν ως στόχο το παιδικό κοινό, ωστόσο ο Animatronic Rocket Racoon είναι πραγματικά ότι πιο τρομακτικό και περίεργο έχουμε δει σε παιδική φιγούρα κι ας μην γνωρίζουμε Γιαπωνέζικα. Δείτε το βιντεάκι (που ευτυχώς δεν ξεπερνάει την διάρκεια του ενός λεπτού) και θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε. Αν έχετε παιδάκι, δεν θα συνιστούσα να του το δείξετε.  


Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Xenia - Κριτική Ταινίας


Διάρκεια: 128' 
Πρωταγωνιστούν: Κώστα Νικούλι, Νίκο Γκέλια, Ρομάνα Λόμπατς, Άγγελο Παπαδημητρίου, Γιάννη Στάνκογλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

Μετά τον θάνατο της μητέρας τους, δύο αδέλφια, ο Ντάνυ και ο Οδυσσέας, 16 και 18 ετών αντίστοιχα, ταξιδεύουν από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη για να εντοπίσουν τον πατέρα τους, που τους εγκατέλειψε πριν χρόνια. Σκοπός τους να εξασφαλίσουν την ελληνική ιθαγένεια αλλά και τη συμμετοχή του ταλαντούχου Οδυσσέα σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη. Στην πορεία, θα αντιμετωπίσουν εχθρούς και φίλους, θα κυνηγήσουν μια καλύτερη ζωή και θα ενηλικιωθούν χωρίς ποτέ να παραιτηθούν από το δικαίωμα να ονειρεύονται.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3,5 / 5


Τα τελευταία χρόνια, το Ελληνικό σινεμά είναι σε ανοδική πορεία, ωστόσο αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ένα περίεργο δρόμο αλλά και κρίσιμο παράλληλα. Αυτό των επαναλαμβανόμενων ταινιών του weird cinema, που μπορεί να καθιέρωσε τον κινηματογράφο στην συνείδηση των θεατών τα τελευταία χρόνια, αλλά έχει κάνει ήδη τον κύκλο του.

Οι ταινίες που γίνονται από τον Κυνόδοντα και μετά, δεν είναι κακές ωστόσο υπάρχει η αίσθηση ότι η μια προσπαθεί να μοιάσει στην άλλη, έστω κι αν αυτό γίνεται με καλή προσπάθεια και όχι απλά για να γυριστεί μια ταινία. Το Xenia, που θριάμβευσε στο φετινό Φεστιβάλ Καννών (χωρίς να κατακτήσει κάποιο βραβείο, αλλά με το word of mouth), είναι μια ταινία με άλλη αύρα, αυθεντική και διασκεδαστική.

Παίρνοντας διθυρραμβικές κριτικές και αφήνοντας πολύ θετικά συναισθήματα στον θεατή, η ταινία του Πάνου Κούτρα μπορεί φαινομενικά να μην εντυπωσιάζει, ωστόσο αποδεικνύεται μια αξιοπρεπέστατη ταινία, που βλέπεται χωρίς να δυσανασχετεί τον θεατή και να τον κουράζει και αυτό πολλές φορές είναι καλύτερο ακόμα και από βραβεία ή οτιδήποτε άλλο.

Η ταινία κάνει κάτι πολύ απλό, κι ας έχει και ελάχιστα μειονεκτήματα. Δεν θέλει ούτε να φτιάξει περίεργους χαρακτήρες, ούτε να το παίξει δήθεν, παρόλο που μερικές φορές ενώ θέλει να περάσει σωστά μηνύματα, κάπως υπερβάλλει και λαϊκίζει, αλλά αμέσως όλα μπαίνουν στην θέση τους.

Γενικότερα, το Xenia καταφέρνει να σε κρατήσει καρφωμένο στην θέση σου, παρά τα μικροπροβλήματα ρυθμού κυρίως στο πρώτο μέρος, με ένα πολύ όμορφο απλοϊκό στόρι, χωρίς πολλά επιτηδευμένα πλάνα και χαρακτήρες, με σκοπό όχι να εντυπωσιάσει για το θεαθήναι αλλά να κερδίσει τον θεατή με την απλότητα και αυθεντικότητα του.

Και εκεί είναι που κάνει την διαφορά η ταινία του Πάνου Κούτρα. Προσφέρει ακριβώς αυτό που υπόσχεται στον θεατή, δηλαδή ένα φιλμ στο οποίο δεν θα βαρεθείς, θα περάσεις καλά και το κυριότερο ένα διαφορετικό road trip, το οποίο είναι καυστικό, σκληρό αλλά και αυθεντικό και αστείο παράλληλα, χωρίς υπερβολές, με τα θετικά του και τα (ελάχιστα) αρνητικά του. Όχι ακριβώς αρνητικά, ανασταλτικά στοιχεία θα μπορούσαμε να πούμε.

Αλλά ας επικεντρωθούμε στα θετικά, τα οποία εν πολλοίς οφείλονται στην φρέσκια ματιά του σκηνοθέτη, ο οποίος θα μπορούσε πολύ άνετα να φτιάξει μια "πιασάρικη" μελό ταινία,ωστόσο με αφετηρία το καλοδουλεμένο σενάριο (ειδικότερα στο δεύτερο μέρος), την μαεστρική σκηνοθετική καθοδήγηση και φυσικά την εξαιρετική φωτογραφία, που ενισχύουν το όλο εγχείρημα.

Φυσικά δεν πρέπει να αδικούμε το πολύ καλό πρωταγωνιστικό δίδυμο, το οποίο παρόλο που φαίνεται ότι δεν διαθέτει μια προγενέστερη υποκριτική εμπειρία, διαθέτει μια φυσικότητα που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια τόσο στον Κώστα Νικούλί, όσο στον Νίκο Γκέλια, διότι σε δυο ρόλους που δεν τους λες και εύκολους τα πήγαν περίφημα. Οι υπόλοιποι τρεις πιο γνωστοί ηθοποιοί, περνούν σε δεύτερη μοίρα, λόγω ρόλων, ωστόσο οι Άγγελος Παπαδημητρίου, Γιάννης Στάνκογλου και Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, είναι εξίσου καλοί, με την τελευταία να είναι βέβαια λίγο επιτηδευμένη αλλά σε καμία περίπτωση αρνητική. 

Το Ελληνικό σινεμά, έχει ανάγκη από ταινίες όπως το Xenia και σε κάθε περίπτωση χαιρόμαστε που βλέπουμε καινούργιες προσπάθειες μακριά από τα συνηθισμένα σε μια ταινία που σίγουρα θα θυμόμαστε για αρκετό καιρό.     
  

Pixar Supercut: Η τελειότητα των χρωμάτων


Εδώ και αρκετά χρόνια, οι παιδικές ταινίες έχουν ανεβεί αισθητά επίπεδο, σε σημείο του να πηγαίνουν στο σινεμά οι γονείς και να περνάνε το ίδιο καλά με τους μπόμπιρες, τους οποίους συνοδεύουν. Μια από τις εταιρείες που έχουν συμβάλει σε αυτό το γεγονός είναι η Pixar, που μας έχει προσφέρει μερικές εξαιρετικές ταινίες του είδους. Η Pixar, λοιπόν χρόνια τώρα έχει ένα μεγάλο ατού σε όλο αυτό που κάνει, δηλαδή την όλο και αυξανόμενη χρήση των χρωμάτων στις ταινίες, τα οποία όπως θα δείτε και στο παρακάτω βιντεάκι είναι εντυπωσιακά και σίγουρα "χτυπάνε" ωραία στο μάτι και ενισχύουν την ούτως ή άλλως πολύ όμορφη κινηματογραφική εμπειρία του θεατή. 

Διαπιστώστε το με τα ίδια σας τα μάτια στο εξαιρετικό βιντεάκι του link που ακολουθεί: http://vimeo.com/105089367

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

The Giver - Κριτική Ταινίας


Διάρκεια: 97'
ΠρωταγωνιστούνBrenton Thwaites, Jeff Bridges, Meryl Streep, Odeya Rush, κ.α.

Η ταινία, αφηγείται την ιστορία ενός τέλειου κόσμου. Όλοι εδώ είναι ευτυχισμένοι. Όταν ο Ιωνάς ήταν 12 ετών, επέλεξε την κοινότητα του Παραλήπτη των Αναμνήσεων. Εκπαιδεύεται από έναν ηλικιωμένο που ονομάζεται Δότης. Από αυτόν ο Ιωνάς μαθαίνει για τον πόνο, τη θλίψη, τον πόλεμο, και όλες τις δυσάρεστες αλήθειες του «πραγματικού» κόσμου. Γρήγορα όμως συνειδητοποιεί ότι η κοινότητά του είναι ψεύτικη. Αντιμέτωπος με αυτή την πραγματικότητα, ο Ιωνάς θα αντιμετωπίσει δύσκολες επιλογές σχετικά με τη ζωή του και το μέλλον του.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2 / 5

Πρέπει να τονίσουμε καταρχήν, ότι η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του Lois Lowry, ο οποίος αφηγείται την ιστορία ενός φαινομενικά αψεγάδιαστου κόσμου. Ναι,καλά το φανταστήκατε μιλάμε για μια ακόμα ταινία φαντασίας στα πρότυπα του Hunger Games και Divergent, αρκετά κατώτερα τους βέβαια.

Το Giver, ξεκινάει με μεγάλο ενδιαφέρον καθότι μας παρουσιάζει ένα πολύ ενδιαφέρον σύμπαν στο οποίο δεν υπάρχουν συναισθήματα, παρουσιάζοντας μας τον κεντρικό πρωταγωνιστή και τις αντιδράσεις τους, αλλά και τον ρόλο που παίζουν σε πρώτο βαθμό ο Jeff Bridges και μετέπειτα η Meryl Streep. 

Μέχρι να μπούμε λίγο στο κλίμα, η ταινία κυλάει καλά και οι σκηνές με τον Jeff Bridges παρουσιάζουν αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον και σίγουρα είναι ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η ταινία. Συν τοις άλλοις, η επιλογή του ασπρόμαυρου και του έγχρωμου πλάνου, ανάλογα με την ύπαρξη ή μη συναισθημάτων, λειτουργεί έως ένα σημείο καλά.

Από την ώρα που έρχονται τα συναισθήματα και υπάρχει η μάχη "καλού" και "κακού", ενώ περιμένεις η ταινία να πάρει τα πάνω της, γίνεται το αντίθετο. Όλα μοιάζουν προχειροστημένα, η ταινία δείχνει να βιάζεται να προχωρήσει τις εξελίξεις, οι Jeff Bridges και ειδικότερα η (μέτρια εδώ) Meryl Streep δείχνουν εκτός τόπου και χρόνου, απλά για να αναδειχθεί ο συμπαθητικός Brenton Thwaites.

Γενικότερα, από τα μισά και μετά ειδικότερα, η ταινία χάνει την μπάλα, γίνεται άλλοτε αργή και φλύαρη και όταν χρειάζεται να δώσει λίγη αδρεναλίνη και δράση (την οποία υπόσχεται) καταλήγει σε μια άνευρη μάχη στο φινάλε, χωρίς ιδιαίτερη κλιμάκωση και με ένα εντελώς αμήχανο και απότομο φινάλε.

Δεν ξέρουμε αν φταίνε τα ούτε 90 λεπτά καθαρού χρόνου, στα οποία δεν αναπτύσσεται όσο θα έπρεπε η πολύ ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα ή αν όντως αυτό είχαν στο μυαλό τους οι παραγωγοί, ωστόσο η ταινία από πολλά υποσχόμενη και αρκετά μεγάλη ευκαιρία για κάτι καλό στο είδος (θα μπορούσε με μεγάλη διαχείριση και πολύ καλύτερα αποτελέσματα, να είχαμε ένα σύγχρονο Gattaca), ωστόσο καταλήγουμε σε μια ταινία, η οποία ναι μεν πάει να δώσει μια φρέσκια ιδέα, αλλά εν τέλει απογοητεύει τους θεατές του είδους.

H ταινία δεν έχει κακές ιδέες, απλά η διαχείριση τους είναι προβληματική διότι εκεί που περιμένεις είτε κορύφωση, είτε κάποιες επεξηγήσεις, το Giver αποτυγχάνει σε μεγάλο βαθμό να δώσει λύσεις και κάτι το καινοτόμο στο είδος, ενώ συν τοις άλλοις η έξυπνη χρωματική αλλαγή (ανάλογα με τα συναισθήματα) μετά από ένα σημείο και κουράζει και δεν προσφέρει και κάτι παραπάνω. 

Για να συνοψίσουμε, το Giver είχε πολλές δυνατότητες για κάτι ξεχωριστό στον τομέα της φαντασίας, καθώς το πρωτότυπο του σενάριο από ένα σημείο και μετά εξαντλείται στα χολιγουντιανά κλισέ και στην άνευρη σκηνοθετική και σεναριακή προσέγγιση, με αποτέλεσμα να έχουμε μια ταινία που την βλέπεις ευχάριστα μέχρι ένα σημείο, αλλά από κει και πέρα παθαίνεις ότι και ο πρωταγωνιστής της, δηλαδή δεν έχεις κάποια συναισθήματα να σου προκύψουν από την όλη διαδικασία. 


     

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Serena: Πρώτο trailer


Το «Serena» της Susanne Bier, ανήκει σίγουρα σε μια από τις πιο ταλαιπωρημένες παραγωγές των τελευταίων χρόνων, μιας και τα γυρίσματα της, έχουν ολοκληρωθεί από τον Μάιο του 2012 στην Τσεχία. Από τότε και μέχρι να φτάσουμε στην ανακοίνωση, ότι η ταινία θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Λονδίνο τον Οκτώβριο που μας έρχεται, η ταινία πέρασε από χίλια κύματα μέσα σε 2,5 χρόνια και έφτασε να περάσει 18 ολόκληρους μήνες στην διαδικασία του post-production

Όλα αυτά έγιναν, διότι οι αρχικές φήμες ήθελαν την ταινία να συμπίπτει την ίδια εποχή που το «American Hustle» του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ (με τους Λόρενς και Κούπερ) συμμετείχε στην φετινή Οσκαρική μάχη, κάτι που έμπλεξε λίγο τα πράγματα, όσον αφορά το Serena. Αυτό δεν έκανε βέβαια κακό στην σπουδαία (και βραβευμένη με Όσκαρ) σκηνοθέτιδα Sussane Bier, καθώς στα χρόνια που μεσολάβησαν  γύρισε ακόμη μια ταινία, το "A Second Chance", που σας είχαμε παρουσιάσει πριν λίγο καιρό.

Το πρώτο τρέιλερ του Serena που κυκλοφόρησε μας προδιαθέτει για μια προσεγμένη και καλοφτιαγμένη ταινία και συν τοις άλλοις διαθέτει ένα αρκετά ψημένο πρωταγωνιστικό δίδυμο με δεδομένη χημεία του Κούπερ και της Λόρενς (πρόκειται για την τρίτη τους κοινή εμφάνιση, μετά τα "Silver Linings Playbook" και το "American Hustle") στους ρόλους ενός νιόπαντρου ζευγαριού που προσπαθεί να σώσει την αυτοκρατορία ξυλείας του από την οικονομική κρίση στην Βόρεια Καρολίνα της δεκαετίας του '20.

H ταινία αναμένεται με ενδιαφέρον στις αίθουσες μας, στις 18 Δεκεμβρίου.


Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Movie Mistakes: Commando (1985)


Καταρχήν, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι λατρεύω το Commando καθώς είναι από τις πρώτες ταινίες που είδα στην ζωή μου. Συν τοις άλλοις, γυρίστηκε την χρονιά γέννησης μου (ορίστε μάθατε και την ηλικία μου). Επίσης, είμαι υπέρ του να απολαμβάνεις την ταινία  πραγματικά για αυτό που είναι και δεν νομίζω ποτέ να είχε Οσκαρικές προδιαγραφές ή περιμέναμε κάτι λιγότερο από μια χορταστική περιπέτεια. Ωστόσο, στην καινούργια μας στήλη μου ξεκινάμε σήμερα με τα Movie Mistakes (με την βοήθεια του ομώνυμου site), δεν πρόκειται να χαριστούμε σε κανέναν, πόσο μάλλον όταν έχει και μπόλικα εμφανέστατα λάθη, όπως το Commando, που "βγάζουν μάτι". Άλλα θέλουν να τα προσέξεις πολύ καλά, άλλα κάνουν μπαμ και γενικότερα αυτά είναι τα λάθη που δεν πρόσεξαν οι συντελεστές του Commando.